Ta strona przedstawia malarstwo, Kazimierza Wilka, powstałe w latach 1965 – 2018. Uprawiał malarstwo sztalugowe i często malował w plenerze. Jest to malarstwo olejne, w przeważającej większości na płótnie, które w latach 80 i 90 XX wieku sam gruntował i z wielką starannością naciągał na własnoręcznie zbite blejtramy. Ulubionym jego gatunkiem był pejzaż, ulubionym tematem łąki, a zaraz potem martwa natura, w szczególności jabłka i polne kwiaty. W jego malarstwie najistotniejsze były kolor i światło. To właśnie wzajemne oddziaływanie tych dwóch elementów określa kształty na jego obrazach. Przeważają motywy proste, wręcz zwyczajne. Uderza rzetelność warsztatu. Można by powiedzieć, że tym co starał się uchwycić w swoim malarstwie był nastrój jaki oddziaływanie światła i koloru wywołują w artyście, a następnie w odbiorcy. W tym sensie Kazimierz Wilk był spadkobiercą kolorystów i impresjonistów. W jego malarstwie widać też wpływy nabizmu i postimpresjonizmu, jednakże to nie nawiązywanie do tych historycznych stylów, czy tradycyjne gatunki i motywy czyniły go takim artystą jakim był i nie to stanowiło istotę jego malarstwa, lecz autentyczny zachwyt nad otaczającą go przyrodą. Kazimierz Wilk po prostu nie mógł malować inaczej, bo tak właśnie postrzegał świat.
Urodzony 22 stycznia 1943 roku, zmarł po ciężkiej chorobie 27 listopada 2018. Ostatni raz stał przy sztalugach na tydzień przed śmiercią.
Ukończył wydział malarstwa krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych w latach 1965-1971 Jego twórczość inspirowana jest najbliższym otoczeniem oraz licznymi podróżami po kraju i świecie. Jego malarstwo było prezentowane na ponad stu wystawach, w tym ponad pięćdziesięciu indywidualnych w kraju i za granicą. Prace Kazimierza Wilka podziwiano w galeriach sztuki Austrii, Japonii, Niemiec, Rosji, Szwecji i USA. W 2001 roku odbyła się wystawa retrospektywna artysty w Pałacu Sztuki w Krakowie, zorganizowana przez Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie. Wydano została wtedy obszerną monografię artysty, Kazimierz Wilk – Malarstwo. Prace Kazimierza Wilka wystawiane były dwukrotnie w USA: w 2005 w Nowym Jorku, w ramach VII Festiwalu Chopin i Przyjaciele, a dwa lata później na indywidualnej wystawie w New Jersey, w Skulski Art Galery. Prace artysty są ozdobą domowych kolekcji znawców malarstwa oraz placówek kultury na całym świecie.
Przez prawie sześćdziesiąt lat był członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków, przez kilka kadencji pełnił też funkcję prezesa Krakowskiego Klubu Malarzy. W 1998 został członkiem Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie. Sześć lat po ukończeniu studiów artysta malarz Kazimierz Wilk otrzymał medal Stanisława Wyspiańskiego z rąk profesora Karola Estreichera na Dorocznym Salonie Malarstwa Krakowskiego. Dwukrotnie został wyróżniony stypendium twórczym miasta Krakowa, a w roku 1997 był stypendystą miasta Norymbergi.
Kazimierz Wilk, był twórcą o wyjątkowej skali wrażliwości, który za pomocą niezwykle precyzyjnego warsztatu malarskiego i z ekspresyjną lekkością, uzyskiwał właściwą mu emocjonalność przekazu, pozostając przy tym wiernym inspiracji, czyli, jak to sam definiował: wielkiemu zawirowaniu emocjonalnemu. Jego kompozycje malarskie oprócz różnorodności i subtelności tonacji barwnych, kształtowane są grą światła, która stanowi czynnik wyzwalający wibracje kolorystyczne. Obrazy te wręcz emanują poetyką nastroju, towarzyszącego artyście podczas malowania. Nie traktuje on malarstwa w sposób epicki, jego malarstwo nie stanowi narracji o zdarzeniach i zjawiskach, ujętych w postać fabuły, lecz w swoich dziełach starannie wydobywa nastrój całości, panując jednocześnie w doskonały sposób nad tematem oraz temperaturą emocji, kolorem i kompozycją, realizując konsekwentnie zamierzenie twórcze.
By zrozumieć warsztat artysty… należy wolniej patrzeć. (Kazimierz Wilk)
Kazimierz Wilk jest osobowością artystycznie precyzyjną
i niezwykle czułą, Jego „światło” i „kolor” trudne są do podpatrzenia
i opisania. (…) Niczego nie powtarza. Jest sobą
i o to właśnie chodzi! A kto nie wierzy niech spojrzy na Jego obrazy: pejzaże, portrety, martwe natury. W tej sztuce jest warsztat, kolor, światło i pokora. (…) Artysta ten równie sprawnie porusza się
w technologii malarstwa jak w historii architektury i malarstwa świata.
Wiktor Zin, Wstęp do katalogu wystawy malarstwa Powitanie wiosny, Kraków 2006
W moim malarstwie inspiracje do obrazów czerpię z natury. Wystarczy jednak chwilę popatrzeć, aby pojąć, że jej nie odzwierciedlam. Byłoby to dla mnie niemożliwe i bez sensu. Ale cóż znaczy – „czerpię inspiracje”? Dla mnie znaczy tyle, że patrząc na otaczającą mnie rzeczywistość nie wyróżniam z niej poszczególnych przedmiotów, a poddaję się urokowi ich wzajemnego na siebie oddziaływania. To znaczy, że dostrzegam w tym zjawisku jego kolor, ciężary waloru, arabeskę linii; że w mej świadomości tak ustawiłem kadr obrazu, aby dla mnie był interesujący. Już na tym etapie w mojej świadomości pewne elementy kompozycji są bardziej eksponowane a inne – nie potrzebne – eliminowane całkowicie. Nie jest to proces chłodnej kalkulacji, ale wielkie zawirowanie emocjonalne. To właśnie nazywam inspiracją.
Kazimierz Wilk, Od autora w albumie Malarstwo, Galeria KBS Kraków 2008
Malarstwo jest dla Kazimierza Wilka pasją życia. Przez cały okres twórczych zmagań artysta był wierny twórczym aspiracjom, jakie czerpał z otaczającego świata. Obserwacja natury i zachwyt dla dzieła stworzenia były dla Kazimierza Wilka podstawowym bodźcem do namalowania setek obrazów z klasycznymi motywami pejzażu i martwej natury.
Stanisław Tabisz, Wstęp do katalogu z wystawy organizowanej przez Klub Malarzy Związku Polskich Artystów Plastyków Okręgu Krakowskiego z okazji 40-lecia pracy twórczej Kazimierza Wilka, Jubileusze ZPAP 2011 r.
(…) krajobrazy artysty zapraszają do wejścia w ich ciszę, do wgłębienia się w prześwity drzew, dotarcia na brzeg spokojnej wody, dotknięcia wysokiej trawy nieskoszonej łąki. Zapraszają do czystej, zmysłowej radości obcowania z naturą w sensie najbardziej fizycznym, bo radosny sensualizm jest jednym z walorów tej sztuki.
Jerzy Madeyski w albumie Kazimierz Wilk Malarstwo, wydanym podczas wystawy w Pałacu Sztuk Pięknych w Krakowie 10-28 stycznia 2001 roku
Zasadą kreującą świat na obrazach Wilka pozostaje porządek
i prostota. W tej wizji umiar złotego środka pełni podstawową funkcję. Wyraża się on przede wszystkim w klasycznym zharmonizowaniu elementów kompozycji. W dążeniu do takiego artystycznego ładu kryje się niezwykła renesansowość sztuki Wilka. Dzięki temu przedstawiony świat po prostu j e s t. Rzeczywistość jawi się bez zbędnych drobiazgów. Artysta nie szuka szczególnie pięknych ludzi, miejsc czy przedmiotów, szuka natomiast piękna w świecie takim, jaki jest, w tym, że nosi w sobie życie i odbija światło. Ta wierność naturze jest więc jednocześnie wiernością samemu sobie, wiernością ciągłemu poszukiwaniu doskonalszego wyrazu dla świata i jednocześnie dla siebie.
Izabela Trzcińska, Malarstwo Kazimierz Wilka, 1997 r.
Jest on jednym z najciekawszych polskich kolorystów współczesnych, przy tym twórcą skromnym i wobec sztuki i Tajemnicy – pokornym.
I uznanym. Już w 1978 roku ówczesny prezes TPSP Karol Estreicher wręczył Wilkowi Medal Stanisława Wyspiańskiego, jedno z najbardziej prestiżowych wyróżnień w środowisku plastycznym.
Na podstawie: Jerzy Skrobot, Romantyczna światłość Kazimierza Wilka, w katalogu Kazimierz Wilk Malarstwo Galeria KBS 2004 r.