urodzony 22 stycznia 1943 roku, ukończył wydział malarstwa krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie studiował w latach 1965-1971 Jego twórczość inspiruje martwa natura, najbliższe otoczenie oraz liczne podróże artysty po kraju i świecie. Malarstwo artysty prezentowano na ponad stu wystawach, w tym ponad pięćdziesięciu indywidualnych w kraju i za granicą. Prace Kazimierza Wilka podziwiano w galeriach sztuki Austrii, Japonii, Niemiec, Rosji, Szwecji i Stanów Zjednoczonych Ameryki. Ostatnia wystawa retrospektywna jego malarstwa zorganizowana była w Pałacu Sztuki w Krakowie przez Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie (2001).Wydana została wówczas obszerna monografia artysty pt. Kazimierz Wilk – Malarstwo. Prace Kazimierza Wilka wystawiane były dwukrotnie w Stanach Zjednoczonych Ameryki: w roku 2005, w Nowym Jorku, w ramach VII Festiwalu Chopin i Przyjaciele oraz dwa lata później malarstwo artysty prezentowane było w New Jersey w Skulski Art Galery. Prace artysty Kazimierza Wilka są ozdobą domowych kolekcji znawców malarstwa oraz placówek kultury na całym świecie.
Od ponad czterdziestu lat jest członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków, przez kilka minionych kadencji pełni funkcję prezesa Krakowskiego Klubu Malarzy. W roku 1998 został członkiem Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie. Sześć lat po ukończeniu studiów artysta malarz Kazimierz Wilk otrzymał medal Stanisława Wyspiańskiego z rąk profesora Karola Estreichera na Dorocznym Salonie Malarstwa Krakowskiego. Dwukrotnie został wyróżniony stypendium twórczym miasta Krakowa, a w roku 1997 był stypendystą miasta Norymbergi. W ostatnich latach artysta prezentował swoje malarstwo trzykrotnie Galerii Krakowskiego Banku Spółdzielczego oraz na jubileuszowej wystawie w Galerii Pryzmat (Kraków, grudzień 20011-styczeń 2012) oraz w wielu innych galeriach sztuki.
Kazimierz Wilk, twórca o wyjątkowej skali wrażliwości, przy użyciu niezwykle precyzyjnego warsztatu malarskiego własne doznania przenosi na płótno z ekspresyjną lekkością, uzyskując właściwą mu emocjonalność przekazu, pozostając przy tym wiernym inspiracji, czyli, jak to sam definiuje: wielkiemu zawirowaniu emocjonalnemu. Jego kompozycje malarskie oprócz różnorodności i subtelności tonacji barwnych, kształtowane są grą światła, która stanowi czynnik wyzwalający wibracje kolorystyczne. Nie jest to malarstwo dekoracyjne. Rozgrywka kolorystyczna, kierunek dekoratywności jego obrazów staje się poniekąd romantyczny. Obrazy artysty malarza, Kazimierza Wilka, emanują poetyką nastroju towarzyszącego artyście podczas malowania. Nie traktuje malarstwa w sposób epicki, jego malarstwo nie stanowi narracji o zdarzeniach i zjawiskach ujętych w postać fabuły, lecz w swoich dziełach starannie wydobywa nastrój całości panując przy tym w sposób doskonały nad tematem oraz temperaturą emocji, kolorem i kompozycją, realizując konsekwentnie zamierzenie twórcze.
By zrozumieć warsztat artysty… należy wolniej patrzeć. (Kazimierz Wilk)
Kazimierz Wilk jest osobowością artystycznie precyzyjną
i niezwykle czułą, Jego „światło” i „kolor” trudne są do podpatrzenia
i opisania. (…) Niczego nie powtarza. Jest sobą
i o to właśnie chodzi! A kto nie wierzy niech spojrzy na Jego obrazy: pejzaże, portrety, martwe natury. W tej sztuce jest warsztat, kolor, światło i pokora. (…) Artysta ten równie sprawnie porusza się
w technologii malarstwa jak w historii architektury i malarstwa świata.
Wiktor Zin, Wstęp do katalogu wystawy malarstwa Powitanie wiosny, Kraków 2006
W moim malarstwie inspiracje do obrazów czerpię z natury. Wystarczy jednak chwilę popatrzeć, aby pojąć, że jej nie odzwierciedlam. Byłoby to dla mnie niemożliwe i bez sensu. Ale cóż znaczy – „czerpię inspiracje”? Dla mnie znaczy tyle, że patrząc na otaczającą mnie rzeczywistość nie wyróżniam
z niej poszczególnych przedmiotów, a poddaję się urokowi ich wzajemnego na siebie oddziaływania. To znaczy, że dostrzegam w tym zjawisku jego kolor, ciężary waloru, arabeskę linii; że w mej świadomości tak ustawiłem kadr obrazu, aby dla mnie był interesujący. Już na tym etapie w mojej świadomości pewne elementy kompozycji są bardziej eksponowane a inne – nie potrzebne – eliminowane całkowicie. Nie jest to proces chłodnej kalkulacji, ale wielkie zawirowanie emocjonalne. To właśnie nazywam inspiracją.
Kazimierz Wilk, Od autora w albumie Malarstwo, Galeria KBS Kraków 2008
Malarstwo jest dla Kazimierza Wilka pasją życia. Przez cały okres twórczych zmagań artysta był wierny twórczym aspiracjom, jakie czerpał z otaczającego świata. Obserwacja natury i zachwyt dla dzieła stworzenia były dla Kazimierza Wilka podstawowym bodźcem do namalowania setek obrazów z klasycznymi motywami pejzażu i martwej natury.
Stanisław Tabisz, Wstęp do katalogu z wystawy organizowanej przez Klub Malarzy Związku Polskich Artystów Plastyków Okręgu Krakowskiego z okazji 40-lecia pracy twórczej Kazimierza Wilka, Jubileusze ZPAP 2011 r.
(…) krajobrazy artysty zapraszają do wejścia w ich ciszę, do wgłębienia się w prześwity drzew, dotarcia na brzeg spokojnej wody, dotknięcia wysokiej trawy nieskoszonej łąki. Zapraszają do czystej, zmysłowej radości obcowania z naturą w sensie najbardziej fizycznym, bo radosny sensualizm jest jednym z walorów tej sztuki.
Jerzy Madeyski w albumie Kazimierz Wilk Malarstwo, wydanym podczas wystawy w Pałacu Sztuk Pięknych w Krakowie 10-28 stycznia 2001 roku
Zasadą kreującą świat na obrazach Wilka pozostaje porządek
i prostota. W tej wizji umiar złotego środka pełni podstawową funkcję. Wyraża się on przede wszystkim w klasycznym zharmonizowaniu elementów kompozycji. W dążeniu do takiego artystycznego ładu kryje się niezwykła renesansowość sztuki Wilka. Dzięki temu przedstawiony świat po prostu j e s t. Rzeczywistość jawi się bez zbędnych drobiazgów. Artysta nie szuka szczególnie pięknych ludzi, miejsc czy przedmiotów, szuka natomiast piękna w świecie takim, jaki jest, w tym, że nosi w sobie życie i odbija światło. Ta wierność naturze jest więc jednocześnie wiernością samemu sobie, wiernością ciągłemu poszukiwaniu doskonalszego wyrazu dla świata i jednocześnie dla siebie.
Izabela Trzcińska, Malarstwo Kazimierz Wilka, 1997 r.
Jest on jednym z najciekawszych polskich kolorystów współczesnych, przy tym twórcą skromnym i wobec sztuki i Tajemnicy – pokornym.
I uznanym. Już w 1978 roku ówczesny prezes TPSP Karol Estreicher wręczył Wilkowi Medal Stanisława Wyspiańskiego, jedno z najbardziej prestiżowych wyróżnień w środowisku plastycznym.
Jerzy Skrobot, Romantyczna światłość Kazimierza Wilka, w katalogu Kazimierz Wilk Malarstwo Galeria KBS 2004 r.